SZUKAJCIE TEGO, CO W GÓRZE! /1 - 5/  

Góry są wyzwaniem, góry prowokują człowieka do dokonania wysiłku w celu zwyciężenia samego siebie” /św. Jan Paweł II/.

Chodzenie po górach to lustro życia. Wiedzą o tym ci, który studiują mapy w poszukiwaniu dobrego szlaku, wspinają się po stromych zboczach i podziwiają świat ze szczytów. Niektórzy ludzie myślą, że najważniejsze w wędrowaniu po górach jest osiągnięcie celu. Rzeczywiście zdobywanie szczytów przynosi ogromną radość i spełnienie. Jednak to nie wszystko. Już sama droga stanowi dla człowieka wielki dar i może okazać się, że gdzieś na szlaku, pośród odszukiwania drogowskazu albo zmagania się ze zmęczeniem przeżyje on najpiękniejsze chwile, które będą mieć wpływ na całe dalsze życie.

Czasem mówi się, że góry są bliżej Boga. Jest dużo prawdy w tym stwierdzeniu. I nie chodzi jedynie o wysokość nad poziomem morza. Góry są bliżej Boga, bo tam doświadcza się wolności i spojrzenia „dalej”. Tam uczy się pokory i podejmowania trudnych wyzwań. Tam poznaje się prawdę o Stwórcy i o sobie samym. Góry podnoszą człowieka na swojej „dłoni”, pomagając w spotkaniu Nieba z ziemią. Mimo, że ciche i pełne spokoju, mówią sobą więcej niż niejedno słowo. Przyjmijmy zaproszenie, które dziś nam dają i spróbujmy wybrać się na niezwykły szlak. Jest on wyjątkowy, gdyż został zaznaczony na mapie Bożego Słowa. Podejmijmy wyzwanie i powędrujmy tą drogą, odnajdując w biblijnych górach i wydarzeniach z nimi związanych lustro własnego życia. Możemy być pewni, że poprowadzi nas najlepszy Przewodnik i będzie strzegł „niebiański GOPR”.

Czy można powiedzieć, że Bóg ma swoje „ulubione” góry? Trochę dziwne pytanie, jednak coś w tym jest… Istnieją dwa wzniesienia, a raczej pasma, które On wybrał i w szczególny sposób uświęcił. Ciekawe, że obydwie nazwy rozpoczynają się na tę samą literę - „S”. Można powiedzieć, że to przypadek, ale można też spojrzeć głębiej, wykorzystać wyobraźnię i zauważyć w „zbiegu okoliczności” piękną prawdę. Synaj i Syjon - dwie góry, postrzegane jako święte, naznaczone obecnością i chwałą Jahwe. Miejsca, które niejako żyją i mówią sobą o niezwykle bliskiej relacji Boga i człowieka. Są jak dwie wyciągnięte z nieba ku nam dłonie, bardzo podobne do rąk miłosiernego ojca w słynnym obrazie Rembrandta „Powrót syna marnotrawnego”. Są także znakiem podwójnego oblicza korony stworzeń – człowieka, istniejącego jako mężczyzna i kobieta. „Stańmy” u ich podnóży, aby dostrzec na szczytach i zboczach taki właśnie obraz…

Synaj – to tu Najwyższy ukazał się Mojżeszowi w płonącym krzaku, tu Izraelici otrzymali Dziesięć Przykazań, tu Bóg zawarł przymierze ze swoim ludem. Na Synaju Jahwe objawił się jako Ten, który strzeże i ukazuje drogę, prowadzi i kocha – miłością realizującą składane w zawieranym przymierzu obietnice. Potrzeba nam dziś powrotu do takiego obrazu Boga. On zawsze jest wierny danemu słowu. Kocha niezależnie od tego, czy ludzie Cię uwielbiają, czy „wieszają na Tobie psy”. Kocha nawet wtedy, kiedy Ty sam czujesz, że sięgnąłeś dna. Kocha Cię – pomimo Twoich grzechów, słabości, upadków. Bez względu na wszystko. Ojciec miłosierny – wierny temu, Kim jest.

Odpowiesz na Jego miłość? Podejmiesz „męską”, odpowiedzialną decyzję, aby trwać przy tym, co dobre i wartościowe? Zdejmiesz sandały swojej pychy, która podpowiada, że nie potrzebujesz „płonącego krzewu”, bo sam jesteś sobie panem? Staniesz na swoim życiowym Synaju, aby przyjąć „święte tablice” z wypisanymi przez Boga drogowskazami? Odrzucisz „cielca” ulanego z egoizmu, pogoni za karierą albo pieniądzem? Synaj wzywa. Zacznij jak Mojżesz rozmawiać z Bogiem, a ludzie dostrzegą, że Twoja twarz promienieje...

Syjon – piękna święta góra, na niej ukochane Jeruzalem, oblubienica Baranka, wybrana i umiłowana, urzekająca… Czym można uzasadnić tak wielkie bogactwo biblijnego języka? …Kiedy mężczyzna zachwyca się kobietą, chciałby podkreślić jej wyjątkowość, wdzięk i piękno. Choć zwykle nie bywa wylewny w uczuciach, w tym przypadku jest nad wyraz hojny w obdarowywaniu wyszukanymi epitetami. Bóg „zakochał się” w Syjonie… Nie chodzi o miejsce (mimo, że faktycznie jest ono podobno wspaniałe). Bóg „zakochał się” w Syjonie, który tak naprawdę stanowi symbol nas wszystkich. To jakby obraz Twojej i mojej duszy, którą On wciąż pragnie „obsypywać” najpiękniejszymi darami swojej łaski. Jeśli spojrzymy na biblijny wizerunek góry Syjon, zobaczymy wielką czułość i pragnienie bliskości. Bóg chce „przytulać ukochaną” do swojego serca, otacza opieką, troszczy się, wspiera… Zarazem bardzo cierpi, kiedy ta oddala się od miłości, rezygnuje, błądzi. Bóg wtedy cierpi, ale też jest gotowy na przebaczenie. I wzrusza się, przyjmując w ramiona, gdy widzi powrót…

Dostrzegasz siebie na Syjonie? To miejsce spotkania otwartych serc… Miejsce oddychające ciepłem dialogu, zrozumienia, zaufania. Zechcesz wejść w tak bliską relację z Bogiem? Zechcesz pokochać drugiego człowieka podobnie, jak On kocha na swojej świętej górze? Zgodzisz się przebaczać, cieszyć obecnością i pragnąć szczęścia innych? Jeśli odnajdziesz Boga i zapragniesz kochać jak On, zobaczysz „wielką radość na Syjonie” – na Syjonie, którym jest Twoje własne serce.

W Piśmie Świętym czytamy: „Miesiąca siódmego, siedemnastego dnia miesiąca arka osiadła na górach Ararat” /Rdz 8, 4/.

Ararat… Co to za góra? Czy tam należy szukać pozostałości ogromnego statku, który na wiele dni stał się schronieniem dla Noego, jego bliskich i zwierząt? Cóż... Rzeczywiście w dzisiejszej Armenii położony jest pięciotysięcznik o tej nazwie. I pewnie znajdują się tacy, którzy poszukują śladów starożytnej historii. Jednak nie jest wcale najważniejsze, czy można tam zobaczyć choćby kawałek „arkowej deski”. Nie jest też najważniejsze, czy potop wyglądał dosłownie tak, jak czytamy w Księdze Rodzaju. Biblia to nie podręcznik geografii i historii. Zostawmy odpowiednim naukowcom badania góry i poszukiwanie desek. Spróbujmy rozważyć przekaz na poziomie serca, szukając duchowej głębi, którą zawarł w opisie biblijny autor.

„Miesiąca siódmego, siedemnastego dnia miesiąca...” – Co działo się wcześniej? Co mógł czuć Noe, który codziennie przez wiele tygodni wyczekiwał ustania deszczu? Jakie myśli przychodziły mu do głowy, kiedy uświadamiał sobie, że całą ziemię pokryły wody potopu? Niepewny jest człowiek, który nie czuje gruntu pod nogami. Kiedy nie czuje gruntu – dosłownie i w przenośni. Deszcz padał i padał, i padał... Jakże podobnie rysuje się ten obraz do życia, które jest nam bliskie! Gdy zalewają Cię problemy, pytania, wątpliwości, tak trudno o nadzieję, pozytywne nastawienie, zaufanie. W końcu jakby w amoku zaczynasz szukać własnego rozwiązania. Bo w takiej chwili przychodzi myśl, żeby otworzyć drzwi „arki”, która wydaje się być już nie schronem, ale więzieniem. Teraz. Natychmiast. Już. Brak cierpliwości i niezrozumienie sytuacji powodują, ze łatwo jest podjąć niewłaściwe decyzje. Negatywne emocje przynoszą lawinę wyrzutów – wobec Boga i własnego losu. Dlaczego? Jak długo jeszcze? Komu to potrzebne?

...Co by się stało, gdyby Noe otworzył arkę, zanim osiadła ona na górze Ararat? Woda (nawet już opadająca) zniszczyłaby wszystko. Cały trud poszedłby na marne. Noe jednak zdał się na Boga. Zaufał, że On na pewno nie będzie zwlekał z ocaleniem dłużej, niż to konieczne. Zamknął oczy swoich kalkulacji, odrzucił uczucie zniechęcenia, nie przyjął pokusy łatwych wyborów. A Bóg... przyprowadził arkę na najwyższy ze szczytów. Ofiarował ocalałym nie „byle co”, ale miejsce górujące nad całą ziemią. Pobłogosławił i wezwał do szczęścia. Dał „grunt pod nogami” – pewność, że potop przechodzi do przeszłości.

Bóg nie ofiarowuje „kiepskich” prezentów. Jeśli właśnie teraz czujesz, że przeprowadza Cię przez „wody potopu”, zaufaj – nie zostaniesz na dryfującej arce. W końcu Twoje stopy dotkną ziemi. I to nie byle jakiej ziemi! Na najwyższym ze szczytów zacznie się dla Ciebie „nowe i piękne”. Pamiętaj tylko o jednym... Nie otwieraj arki zanim skończy się potop! Nie rezygnuj z wiary. Nie trać nadziei. Nie wypłucz serca z miłości. Jeśli, mimo negatywnych emocji i wątpliwości, zdasz się na Boga, w końcu w nowy sposób z życiowej góry Ararat spojrzysz na swój świat.

Czego można szukać na górze, która wielu ludziom kojarzy się z karą? Po co wdrapywać się na szczyt, będący
synonimem słynnego określenia: „prawie…”?

Nebo… Właśnie z tej góry Mojżesz zobaczył Ziemię Obiecaną – miejsce wytęsknione, cel długiej wędrówki przez pustynię, spełnienie marzeń Narodu Wybranego. Zobaczył, ale nie było mu dane do tej ziemi wejść. Na własnej skórze doświadczył Mojżesz owego „prawie”. Dlaczego? Kara za chwilowe zwątpienie przy Wodach Meriba? Efekt braku pokory i niewypełnienia Bożego nakazu? Na pierwszy rzut oka wydaje się, że tak. Można mieć wrażenie, że kara w dodatku zbyt wielka, a nawet niesprawiedliwa. Czytając fragment z Księgi Powtórzonego Prawa (Pwt 34, 1-6), możemy czuć nawet swego rodzaju wzburzenie: Przecież w wielu innych momentach Mojżesz pozostał wierny i uległy wobec słowa Pana. Dlaczego taka kara?

A jednak… sam Mojżesz nie wzburzał się i nie buntował przeciw Bogu. Warto zauważyć, że na górze Nebo zachował się on inaczej niż u początku swego powołania – przy krzaku gorejącym. Wtedy „dyskutował”, spierał się z Bogiem, oceniając bardzo po ludzku zadanie, które Najwyższy przed nim postawił. Teraz… spoglądając ze szczytu na Ziemię Obiecaną, prawdopodobnie trwał w postawie, wyrażającej się w pięknym słowie „Amen”. U kresu ziemskiego życia dojrzał w swej wierze i wiedział, że to Bóg prowadzi jego samego i cały lud Izraela.

Co nam mówi historia z góry Nebo? Być może i my, patrząc na swoje życie albo na to, co dzieje się wokół, mówimy: „To kara Boża”, mając na myśli wszystko, co najgorsze. Czy jednak Bóg, dobry i kochający Ojciec, chciałby zła dla swoich dzieci?? Niemożliwe! Jeśli więc przychodzą cierpienia, trudności i problemy, trzeba przyjąć, że istnieją dwie przyczyny: albo my „stajemy okoniem” wobec Bożego prowadzenia, albo… jest to Jego przedziwny, tajemniczy plan, wiodący ku czemuś „większemu”.

Często na cmentarnych nagrobkach można spotkać napis: „Bóg tak chciał”. Nie kłócę się z treścią. Może ona wyrażać głęboką wiarę i nadzieję bliskich zmarłego. Jednak zdarza się, że „pod” tym napisem kryje się wielki żal, krzyk bólu i wyrzuty wobec Boga. Są sytuacje, których nie potrafimy wytłumaczyć, zrozumieć. Każdy ma takie chwile. Ja również. I wtedy często przypomina mi się inny napis. Spotkałam go tylko na jednym grobie, ale pozostał w pamięci na zawsze. Gdyby za czasów Mojżesza istniała już Księga Izajasza, być może ten właśnie fragment wypowiedziałby Patriarcha na górze Nebo:

„Myśli Moje nie są myślami waszymi
ani wasze drogi Moimi drogami - wyrocznia Pana.
Bo jak niebiosa górują nad ziemią,
tak drogi Moje – nad waszymi drogami
i myśli Moje – nad myślami waszymi”.

Czy Mojżesz przeczuwał, jak wielkie są „drogi Pana”? Czy domyślał się, dlaczego do Kanaanu miał wprowadzić lud Izraela nie on sam, ale jego następca - Jozue? Tego nie wiemy. Możemy tylko przypuszczać, mając świadomość, że imię w Biblii posiada szczególne znaczenie. A co oznacza imię wspomnianego następcy? „Jahwe jest zbawieniem”. Ostatecznie Mojżesz zrozumiał te słowa bardzo dobrze. Zrozumiał, że nie on prowadzi Naród Wybrany, ale sam Bóg. Jahwe zbawia. Moment w bliskości śmierci na górze Nebo pokazuje, że działanie Boże, choć czasem trudne do zrozumienia, nie polega na zniszczeniu czegoś, co jest dobre, ale na przekierowaniu ku jeszcze większemu dobru. Już ten moment pokazuje: Jednak to nie wszystko! Jozue – inaczej: Jeszua. Jeszua – inaczej: Jezus.

Tak właśnie – JEZUS! Już wtedy, wiele wieków przed narodzeniem Chrystusa, Bóg pokazał, kto jest prawdziwym Wybawicielem i kto wprowadza do Ziemi Obiecanej -> do samego Nieba.

Może i Ty stoisz dziś wobec trudnej sytuacji i masz poczucie, jakby „kara” dotykała właśnie Ciebie. Pamiętaj –
jeżeli faktycznie jest to droga Boża, na pewno nie wiedzie ona w dół – do zniszczenia. A jeśli trudności po ludzku Cię przerastają, pomyśl… na stokach tej samej góry, gdzie umarł Mojżesz, po kilku wiekach została ukryta Arka Przymierza. Może Twoje cierpienie potrzebne jest po to, aby kiedyś Bóg mógł złożyć „na stokach” Twojego serca cenny skarb?

 

część 5

 

Skosztujcie i zobaczcie jak słodki jest Pan… /Ps 34, 9/

Mamy jeszcze świeżo w pamięci wakacje… Wypoczywamy w różnych miejscach, ale często słyszymy pytanie: „Gdzie się wybierasz – w
góry czy nad morze?” Alternatywa polskich krajobrazów. Jednak przecież w naszym kraju wybór jest znacznie szerszy. A są miejsca
na świecie, gdzie z powodzeniem można połączyć i góry i morze.

Jednym z takich pięknych widokowo zakątków jest góra Karmel. Położona na północy Izraela, tuż nad Morzem Śródziemnym, a dokładnie nad dzisiejszą Zatoką Hajfy. Szczyt należy do kilkunastokilometrowego pasma o tej samej nazwie. Już sam opis lokalizacji wskazuje, że Karmel musi być niezwykle urokliwy. Nie można się więc dziwić, iż w Starym Testamencie uchodził za symbol piękna, a nazwa do dziś często bywa tłumaczona jako „ogród, winnica Boża” (choć nam pewnie od razu słowo „karmel” przywodzi na myśl smaczną słodycz).

Jakie historie biblijne są związane z tą górą? Najważniejszą postacią starotestamentalną, którą trzeba łączyć z Karmelem, jest Eliasz. Pierwsza Księga Królewska wskazuje, że właśnie tam ów prorok mieszkał i tam też prowadził konfrontację z poganami. Proroków Baala było wtedy 450, Eliasz zaś jeden… Jeden, ale nie osamotniony. Po stronie swojego posłańca stanął sam Bóg Izraela, który objawił swą chwałę wobec całego ludu.

I dalej – jeszcze jedna scena z tej samej biblijnej księgi. Eliasz modli się na Karmelu z wielką ufnością i wytrwałością o deszcz, a słysząc o podnoszącym się z morza maleńkim obłoczku, wydaje polecenia związane z… bliską już ulewą, która zakończy czas suszy.

Czego my możemy nauczyć się, spoglądając „w kierunku” Karmelu? Warto przypomnieć sobie chwile, gdy na modlitwie i w innych momentach życia czujemy moc i zarazem piękno Boga. Mamy wtedy świadomość, że ON jest i działa. Pomaga i dokonuje znaków, świadczących o Jego obecności. Podobnie jak tętni życiem bujna roślinność „Bożego ogrodu”, tak i nasze serca oddychają poczuciem bliskości Pana, który wielki i zarazem „słodki” jest… Owoce takiego doświadczenia mogą trwać w nas długo i stać się wielką pomocą w byciu świadkami – także wobec współczesnych „proroków Baala”.

A fragment o prośbie podczas suszy? Jeśli starotestamentalnym postaciom można by wkładać w usta nasze współczesne modlitwy, z
pewnością Eliasz wypowiadałby słowa, zapisane na Obrazie Miłosiernego: „Jezu, ufam Tobie”. Nie zrezygnował, nie zwątpił, nie uległ zniechęceniu – mimo długo trwającego braku odpowiedzi z Nieba. Kiedy zaś zobaczył maleńki znak, zaczął „rozniecać iskrę”, widząc zaledwie preludium Bożego działania. Pomyśl… na ile Ty modlisz się z ufnością? Na ile modlisz się wytrwale? Na ile potrafisz dostrzec małe cuda z Nieba, obecne w Twoim życiu?

Patrząc w stronę Karmelu, trzeba jeszcze koniecznie zaznaczyć, czym stał się on w czasach Średniowiecza i czym jest do dziś. Na tej pięknej górze powstał klasztor karmelitów, z których pierwsi – jako pustelnicy zainspirowani życiem i działalnością proroka Eliasza – dotarli tu z Europy w XII/XIII wieku. Członkowie tego zakonu powierzyli swą misję Matce Bożej, a Ona podarowała w zamian szczególny znak swej opieki – szkaplerz (z pewnością znany i bliski wielu naszym Czytelnikom). Obecnie klasztor nosi piękną nazwę „Stella Maris” (Gwiazda Morza) i poświęcony jest Najświętszej Maryi Pannie. Jak zrozumieć głębię tego tytułu Matki Bożej? Papież Benedykt XVI w encyklice „Spe salvi” napisał: „Ave Maris Stella. Życie ludzkie jest drogą. Do jakiego celu? Jak odnaleźć do niego szlak? Życie jest niczym żegluga po morzu historii, często w ciemnościach i burzy, w której wyglądamy gwiazd wskazujących nam kurs”. Potrzebujemy Tej, która nam będzie jasno świecić, żebyśmy nie zgubili drogi i nie utonęli w „falach” współczesnego świata.

Maryjo, Kwiecie Karmelu i Gwiazdo Morza, wskazuj nam kurs na morzu życia i prowadź do bezpiecznej Przystani.

 

ms

do góry