ZJEDNOCZENIE /część 1 - 10/  

Teksty o tym, czym tak naprawdę jest Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego (ZAK).

Początki Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego sięgają 9 stycznia 1835 roku. W tym dniu, z natchnienia Bożego, św. Wincenty Pallotti (1795-1850) postanowił założyć dzieło, dzięki któremu wszyscy członkowie Ludu Bożego mogliby uczestniczyć w ewangelizacyjnej misji Kościoła. Św. Wincenty Pallotti był przeniknięty ideą, że wszyscy ochrzczeni – odpowiadając na „nowe przykazanie” miłości (por. J 15, 12-15) – są powołani do czynnego troszczenia się o zbawienie bliźniego tak jak o zbawienie własne; uważał on ponadto, że osobiste inicjatywy apostolskie byłyby bardziej skuteczne, gdyby je podejmowano w formie zrzeszonej i ukierunkowano na wspólną misję życia Ewangelią i jej głoszenie.


Od samego początku Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego jednoczyło różne wspólnoty wiernych każdego stanu – świeckich, duchownych i osoby zakonne – pragnących kształtować własne powołanie według apostolskich ideałów Założyciela. Uczestnictwo w tym samym charyzmacie zakłada konieczność rozróżnienia, a jednocześnie wzajemnego uzupełniania się różnych stanów w kościelnej komunii.

Jak czytamy w pierwszym artykule Statutu Generalnego: „Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, jako dar Ducha Świętego, jest komunią wiernych, którzy zjednoczeni z Bogiem i pomiędzy sobą, żyjąc według charyzmatu św. Wincentego Pallottiego, pobudzają współodpowiedzialność wszystkich ochrzczonych za ożywianie wiary, za rozpalanie miłości w Kościele i świecie, i za doprowadzenie wszystkich do jedności w Chrystusie”.

Na przestrzeni całej historii Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego otrzymało różne świadectwa uznania ze strony władzy kościelnej. Reskryptem z dnia 4 kwietnia 1835 roku (tę datę uznaje się za dzień powstania ZAK), ówczesny Wikariusz Rzymu, kardynał Carlo Odescalchi, udzielił swojego błogosławieństwa członkom – dopiero co powstałego – Pobożnego Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Następnie, dnia 11 lipca tego samego roku, papież Grzegorz XVI udzielił temu stowarzyszeniu „tysiąca błogosławieństw” (tak zapisał w swoich pismach św. Wincenty Pallotti).

Przed Soborem Watykańskim II idea apostolstwa świeckich, idea św. Wincentego Pallottiego, była swoistym ewenementem. O prawie 130 lat Pallotti wyprzedził to, co dokonało się na Soborze. Dopiero to Spotkanie papieża i biskupów z całego świata stworzyło perspektywę dla rozwoju pallotyńskiego charyzmatu. Sobór potwierdził wizję Kościoła i rozumienia apostolstwa w ujęciu Pallottiego. Sobór sprawił, że rola świeckich i ich zaangażowanie w budowanie Kościoła eksplodowała z przeogromną mocą. Powstały liczne ruchy i wspólnoty angażujące ludzi świeckich. Znamiennym jest, że Wincentego Pallottiego kanonizowano podczas Soboru.

Papieska Rada ds. Świeckich ostatecznie potwierdziła erygowanie Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego jako międzynarodowego publicznego stowarzyszenia wiernych na prawie papieskim, z osobowością prawną, dnia 28 października 2008 roku, w Święto Apostołów Szymona i Judy Tadeusza.

Założyciel Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, Wincenty Pallotti, urodził się w Rzymie 21 kwietnia 1795 roku jako syn Piotra Pawła i Magdaleny De Rossi. Młodość przeżył w religijnej atmosferze domu rodzinnego. Święcenia kapłańskie otrzymał 16 maja 1818 roku (w roku 2018 ZAK na całym świecie obchodzi 200-lecie tego wydarzenia). Po święceniach, z racji swej wszechstronnej i różnorodnej działalności apostolskiej, zaprzyjaźnił się zarówno z wieloma kapłanami, jak i osobami świeckimi, którzy byli aktywnie zaangażowani w ożywianie wiary chrześcijańskiej wśród ludności Rzymu. Jego działalność duszpasterska na wszystkich odcinkach przynagliła go do wzbudzania współpracy między duchownymi, zakonnikami i świeckimi. W owych czasach Rzym dawał mu szerokie pole do działalności kapłańskiej i apostolskiej. Swoją duszpasterską troską Pallotti obejmował wiele dziedzin życia kościelnego: był otwarty na biednych i opuszczonych; troszczył się o żołnierzy w koszarach, o robotników, studentów i więźniów; niestrudzenie słuchał spowiedzi; głosił konferencje dla osób zakonnych i prowadził misje w parafiach; organizował formację chrześcijańską młodzieży, dorosłych świeckich i duchownych; otwierał i wspomagał sierocińce; propagował apostolstwo prasy; wspomagał działalność misyjną i był otwarty na problemy chrześcijańskiego Wschodu; zapoczątkował obchody oktawy Epifanii, które były wyrazem jedności i powszechności Kościoła. Nade wszystko jednak w centrum jego zaangażowania była zawsze troska o chwałę Bożą i zbawienie ludzi. Siłą poruszającą całe jego apostolstwo, skierowane na ożywienie wiary, była miłość w podwójnym wymiarze: duchowym i doczesnym. Cechą dominującą w całym życiu i działalności apostolskiej Wincentego Pallottiego było nieustanne dążenie do świętości, które – można by powiedzieć – stało się zaczynem ożywiającym wszystkie inne dziedziny jego życia. Każdą chwilę swego życia kierował do Boga nieskończenie świętego. Św. Wincenty, całkowicie pochłonięty przez Boga, wyznaje: „Bóg, który jest Świętością w swej Istocie, swoją nieskończoną świętością niweczy całą mą niegodziwość, a po unicestwieniu mnie całego, zostaje we mnie Bóg, świętość niezmierna, nieskończona, odwieczna i niepojęta.”

Wincenty Pallotti zmarł w Rzymie, w domu przy kościele San Salvatore in Onda, dnia 22 stycznia 1850 roku. W setną rocznicę śmierci został zaliczony w poczet błogosławionych przez papieża Piusa XII, a 20 stycznia 1963 roku kanonizowany przez papieża św. Jana XXIII. Powiedział on o Świętym: „Św. Wincenty Pallotti jest jedną z najwybitniejszych postaci działalności apostolskiej w XIX wieku. (...) Nie zadowolił się zwykłym kapłaństwem. Obmyślał inne środki, aby pozwolić ludziom poznać i pokochać Boga”.

Motywem, który dynamizował wieloraką działalność apostolską św. Wincentego Pallottiego, było jego osobiste przeżywanie wiary. Bóg obdarzył go głębokim doświadczeniem swojej Boskiej nieskończonej miłości i nieskończonego miłosierdzia.

Według św. Wincentego Pallottiego, najgłębszym motywem Bożej działalności jest Jego nieskończona miłość. Dlatego człowiek, stworzony na obraz i podobieństwo Boże, odnajduje sens swojego życia tylko wtedy, gdy nieustannie praktykuje miłość do Boga i bliźniego.

To doświadczenie pozwoliło Pallottiemu rozpoznać w Chrystusie Apostoła Ojca Przedwiecznego. Wszystko to, co Jezus czynił podczas swego życia ziemskiego, znajduje swe źródło w Jego miłości do Ojca i w Jego zbawczej miłości względem ludzi. Życie będące naśladowaniem Chrystusa, miłość względem Boga Ojca i miłość bliźniego stanowią sekret skuteczności apostolskiej każdego chrześcijanina.

Dlatego miłość jest według św. Wincentego Pallottiego najistotniejszym motywem dla każdego, kto pragnie
współpracować w apostolstwie. Naśladowanie Jezusa i uczestnictwo w Jego zbawczej misji są nieodłączne. A ponieważ wszyscy są wezwani do naśladowania Chrystusa, wszyscy też są zobowiązani do działalności apostolskiej.

Maryja, Królowa Apostołów, jest po Jezusie Chrystusie, najdoskonalszym wzorem katolickiej gorliwości i doskonałej miłości. Maryja bowiem tak dalece poświęciła się dziełom dla większej chwały Boga i zbawienia dusz, że swymi zasługami przewyższyła Apostołów. Ten tytuł „Królowej Apostołów” jest dla św. Wincentego symbolem, programem, najskuteczniejszym przykładem i najdoskonalszym wzorem dla apostolstwa każdego chrześcijanina.

Doświadczenie Boga jako Miłości i Miłosierdzia sprawiało, że św. Wincenty Pallotti dostrzegał potrzeby Kościoła w ówczesnych czasach i szukał na nie odpowiedzi. Umiał odczytywać wolę Bożą w znakach czasu. W odpowiedzi na oświecenie, które otrzymał 9 stycznia 1835 roku, rozpoczął Dzieło Apostolstwa Katolickiego.

Z natchnienia Ducha Świętego postanowił założyć dzieło, w którym wszyscy ochrzczeni mogliby uczestniczyć w misji Kościoła, jeśli zjednoczą się w realizacji jednego wspólnego celu. Wincenty Pallotti wyjaśnił swoją wizję w następujących słowach: „„Apostolstwo Katolickie”, to jest „powszechne”, może być udziałem osób ze wszystkich stanów, gdyż jest ono działalnością, jaką każdy w miarę swoich możliwości może i powinien wykonywać ku większej chwale Boga oraz dla wiecznego zbawienia swego własnego, jak i bliźniego”.

Po zatwierdzeniu Dzieła przez Watykan, Wincenty Pallotti skierował do mieszkańców Rzymu pierwsze orędzie, w którym przedstawił naturę i cel Pobożnego Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (tak pierwotnie nazywało się Zjednoczenie), zapraszając kapłanów i świeckich do uczestnictwa w nim.

Już za życia Założyciela Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego przeżywało ciągły rozwój, choć nie bez trudności i przeszkód. Różnorodność członków Zjednoczenia przynaglała Wincentego Pallottiego do przemyślenia różnych form przynależności i różnych struktur organizacyjnych. Zakładając Zjednoczenie, Pallotti nie zamierzał tworzyć w Kościele nowej instytucji, lecz raczej ożywić już istniejące i uczynić je skuteczniejszymi w ich apostolstwie, służąc niestrudzenie z miłością, gdzie było to możliwe, budując jedność oraz współpracując z innymi w apostolstwie.

Według św. Wincentego Pallottiego, fundamentem jedności Zjednoczenia jest wezwanie do życia w miłości i gorliwości apostolskiej. Dlatego też więzią w Zjednoczeniu jest przede wszystkim współzawodnicząca miłość, z minimum struktur organizacyjnych.

Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, do którego już na etapie początkowym należeli księża, zakonnicy i wierni świeccy, rozwijało się w sposób bardziej organiczny w latach po śmierci Założyciela. I tak stopniowo ukształtowały się: wspólnota księży i braci, wspólnoty sióstr oraz inne wspólnoty składające się z wiernych świeckich, przynależących do różnych stanów i zajmujących różne stanowiska.

Dziś Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego zachowuje zasadniczo tę samą postać i jest otwarte dla wszystkich członków Ludu Bożego. Jednoczy ono na całym świecie wszystkich, którzy inspirują się apostolskimi ideałami Założyciela: tzn. członków instytutów założonych przez św. Wincentego Pallottiego lub ukonstytuowanych później w różnych czasach oraz wielu wiernych świeckich, angażujących się indywidualnie lub w zorganizowanych grupach czy wspólnotach. Wszyscy tworzą jedną rodzinę, starają się kierować zasadami wspólnego stylu życia i wspólnie poświęcają się działalności, która jest odpowiedzią na wyzwania współczesnego powszechnego apostolstwa.

Dążąc do pełnego urzeczywistniania pierwotnej wizji św. Wincentego Pallottiego oraz szukając dróg jej aktualizacji, Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego stara się kształtować swoje życie według zasad Statutu Generalnego. Chce w ten sposób umacniać jedność całego Dzieła pallotyńskiego i ukazywać jego prorockie posłannictwo.

Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, jako dar Ducha Świętego, jest komunią wiernych, którzy zjednoczeni z Bogiem i pomiędzy sobą, żyjąc według charyzmatu św. Wincentego Pallottiego, pobudzają współodpowiedzialność wszystkich ochrzczonych za ożywianie wiary, za rozpalanie miłości w Kościele i świecie i za doprowadzenie wszystkich do jedności w Chrystusie. Źródłem, początkiem i mistrzem wszelkiej działalności apostolskiej dla członków Zjednoczenia jest Jezus Chrystus, Apostoł Ojca Przedwiecznego (por. Hbr 3, 1).

Patronką Zjednoczenia oraz doskonałym wzorem życia duchowego i gorliwości apostolskiej jest Błogosławiona Dziewica Maryja, Królowa Apostołów.

Duchowe centrum Zjednoczenia znajduje się przy kościele San Salvatore in Onda w Rzymie, gdzie przechowywane jest ciało św. Wincentego Pallottiego.

Przełożony Generalny Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (księży i braci pallotynów), jako następca w linii ciągłej Założyciela, św. Wincentego Pallottiego, jest gwarantem wierności charyzmatowi pallotyńskiemu.

W Zjednoczeniu, różnorodne formy osobistego powołania oraz różne style życia, zaangażowania i służby znajdują swą jedność w charyzmacie dzieła, w tym samym duchu, w tej samej misji i komunii członków.

Ta sama godność członków Zjednoczenia ma swoje źródło w powszechnym podobieństwie do Stwórcy oraz w powszechnym kapłaństwie Ludu Bożego. Wyraża się ona w różnorodności powołań: do życia świeckiego, do życia konsekrowanego i do kapłaństwa sakramentalnego, tak powiązanych ze sobą, że każda wspomaga inne w czujnym trwaniu, w nieustannym wzroście i w realizacji swej szczególnej służby.

Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego jest międzynarodowym publicznym stowarzyszeniem wiernych wszystkich stanów i powołań, erygowanym przez Stolicę Świętą i kierującym się normami Kodeksu Prawa Kanonicznego oraz artykułami Statutu Generalnego ZAK.

Siedziba Zjednoczenia znajduje się przy Domu Generalnym Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Rzymie.

Normy ogólne zawarte w Statucie Generalnym ZAK, dotyczące życia i działalności całego Zjednoczenia, nie naruszają wewnętrznych przepisów wspólnot przynależących do Zjednoczenia.

Przełożony Generalny Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, na mocy prawa, jest asystentem kościelnym Zjednoczenia, zgodnie z przepisami Kodeksu Prawa Kanonicznego.

W przypadku jego wyboru na Przewodniczącego Generalnej Rady Koordynacyjnej Zjednoczenia, Rada Generalna Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego proponuje Papieskiej Radzie ds. Świeckich innego kandydata na powyższe stanowisko.

Asystent kościelny, w ramach kompetencji terytorialnej każdej Krajowej Rady Koordynacyjnej, mianuje, zgodnie z jej propozycją i za zgodą Generalnej Rady Koordynacyjnej, osobę odpowiedzialną, która w ścisłej współpracy ze wspomnianymi Radami i asystentem, troszczy się o pallotyńską formację wstępną i permanentną członków Zjednoczenia.

Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego uczestniczy w misji Kościoła, mającej na celu ożywianie wiary i świadomości apostolskiego powołania oraz rozpalanie miłości wśród wszystkich członków Ludu Bożego, aby coraz bardziej jednoczyli się oni w zadaniu szerzenia miłości, i aby jak najszybciej nastała jedna owczarnia pod jednym Pasterzem.

Dlatego też Zjednoczenie, w komunii z właściwymi pasterzami, troszczy się o współpracę pomiędzy wszystkimi wierzącymi, w duchu otwartości na nowe formy ewangelizacji.

W celu realizacji tej misji, Zjednoczenie, jako stowarzyszenie duchowe i apostolskie, otwarte na wszystkich członków Ludu Bożego, czyli na wiernych świeckich, duchownych i osoby konsekrowane, stara się uświadamiać wszystkim ich charyzmaty i je ożywiać. Pragnie ono żyć tajemnicą Kościoła jako komunii wszystkich wiernych w ich autentycznej godności.

Zjednoczenie, wśród wszystkich katolików, pragnie:
a) ożywiać wiarę, nadzieję i miłość, otrzymane jako dary na chrzcie świętym;
b) rozpalać pragnienie świętości;
c) budzić świadomość powierzonej im przez Boga misji oraz wspierać ich gotowość i zdolność do współdziałania w apostolstwie;
d) upowszechniać duchowość apostolską, która jest naszym dziedzictwem;
e) wzmacniać zaangażowanie na rzecz misji ad gentes.

Zjednoczenie, ze wszystkimi chrześcijanami pragnie:
a) wypraszać błogosławieństwo Boże dla ewangelizacji poprzez modlitwę, ofiarę i dobre dzieła;
b) pomagać ludziom otwierać się na światło wiary i na zbawczą moc Chrystusa;
c) przyczyniać się do wzrostu coraz pełniejszej jedności;
d) przygotować możliwie jak najwięcej osób zdolnych i gotowych do wspólnego działania jako głosiciele Ewangelii w służbie Miłości Nieskończonej;
e) głosić chrześcijańskie orędzie zbawienia tym, którzy go jeszcze nie usłyszeli;
f) zabiegać o środki potrzebne do działalności apostolskiej.

Zjednoczenie, ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, żywymi obrazami Boga, który jest Miłością, pragnie:
a) dzielić się miłością;
b) chronić wartości życia ludzkiego i rodziny;
c) pomagać innym w ich potrzebach;
d) angażować się na rzecz sprawiedliwości, solidarności, pokoju i troski o zachowanie dzieła stworzenia;
e) popierać dialog międzyreligijny;
f) przyczyniać się do urzeczywistniania opcji preferencyjnej na rzecz osób ubogich i z marginesu społecznego poprzez zwalczanie przyczyn nędzy.

Miłość przeżywana tak, jak ją opisuje św. Paweł Apostoł („Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma” oraz „Miłość Chrystusa przynagla nas”) stanowi podstawową zasadę Zjednoczenia.

Dlatego też wszyscy członkowie Zjednoczenia powinni być stale ożywieni prawdziwym duchem jak najdoskonalszej miłości.

Zjednoczenie jest wszczepione w dynamikę miłości miłosiernej Trójcy Świętej. Bóg daje siebie samego człowiekowi i wszystkim stworzeniom, aby wszystkich i wszystko pojednać (ze Sobą i między sobą) i doprowadzić w ten sposób do zbawienia i doskonałości w Chrystusie całą ludzkość i wszelkie stworzenie.

Podobnie jak św. Wincenty Pallotti, członkowie Zjednoczenia są całym sercem otwarci na działanie w nich nieskończonej miłości Boga. Oddają siebie samych posłudze i wypełnieniu Jego woli, która objawia się im przede wszystkim w Piśmie Świętym, w nauczaniu Kościoła i w znakach czasu.

Specyficzna duchowość Zjednoczenia wyraża się w naśladowaniu Chrystusa, Apostoła Ojca Przedwiecznego. Żyjąc w duchu wiary i miłości, członkowie Zjednoczenia trwają w jedności z Chrystusem ukrzyżowanym i zmartwychwstałym, obecnym pośród nich; starają się naśladować Jego miłość względem Ojca i względem wszystkich ludzi i pragną jak najdoskonalej urzeczywistniać w dzisiejszym świecie Jego styl życia i apostolstwa.

Członkowie Zjednoczenia, w jedności z Maryją Królową Apostołów, angażują się w przygotowanie Chrystusowi drogi w sercach ludzi. Tak jak w Wieczerniku, jednoczą się z Nią na modlitwie dla uproszenia mocy Ducha Świętego, aby ich uzdolnił do przyjmowania i ofiarowywania tej miłości, która wszystko odnawia.

Św. Wincenty Pallotti założył Zjednoczenie w tym celu, aby służyło Kościołowi, który kontynuuje misję Chrystusa na ziemi i jest znakiem oraz narzędziem powszechnej jedności, którą Bóg doprowadzi do pełni. Dlatego członkowie Zjednoczenia dążą do trwania w komunii z papieżem i biskupami.

Członkowie Zjednoczenia żyją w jedności, która ma swoje źródło w miłości ewangelicznej i – gdziekolwiek się znajdują – tworzą grupy ożywione duchem apostolskim, które są otwarte na współpracę pomiędzy sobą i ze wszystkimi.

Członkowie Zjednoczenia, aby trwać w komunii z Bogiem i między sobą oraz pogłębiać ją, za przykładem
św. Wincentego Pallottiego:
a) studiują, rozważają i dzielą się Pismem Świętym jako źródłem natchnienia dla własnego życia;
b) umieszczają celebrację Eucharystii w centrum swojego życia;
c) pielęgnują modlitwę osobistą i wspólnotową;
d) dzielą się wzajemnie doświadczeniami życia i wiary;
e) przeżywają pojednanie jako drogę ciągłego nawracania się.

Członkowie Zjednoczenia, świadomi tego, że wszyscy są powołani do świętości i apostolstwa oraz, że istnieje wiele sposobów i stopni odpowiedzi na Boże wezwanie, z modlitwy czerpią moc do:
a) życia duchowością komunii;
b) otwierania się na dialog;
c) wspólnej pracy ze wszystkimi ludźmi dobrej woli;
d) zaufania Bogu, który – gdy ludzkie wysiłki zdają się zawodzić – potrafi wyprowadzić dobro z każdej sytuacji;
e) przeżywania w duchu wiary prób i trudności codziennego życia, aby jednoczyć się z misterium paschalnym Chrystusa.

Członkowie Zjednoczenia, ożywiani charyzmatem św. Wincentego Pallottiego, angażują się świadomie w realizację powszechnego apostolstwa Kościoła w każdym miejscu, przy użyciu wszelkich stosownych środków i we współpracy ze wszystkimi ludźmi dobrej woli.

Aby być członkiem Zjednoczenia wymaga się:
a) prowadzenia życia zgodnego z zasadami wiary katolickiej, żyjąc własnym chrztem jako powołaniem duchowym i apostolskim;
b) rozkrzewiania wiary i miłości oraz ducha komunii i współpracy w służbie Kościołowi lokalnemu, stosownie do własnej sytuacji życiowej;
c) znajomości osoby i dzieła św. Wincentego Pallottiego oraz kierowania się jego duchowością;
d) kształtowania siebie w duchu, który ożywia Zjednoczenie;
e) uczestniczenia w życiu i apostolstwie Zjednoczenia stosownie do własnego stanu i osobistych możliwości;
f) ukończenia osiemnastu lat życia;
g) formalnego przyjęcia, przez które otrzymuje się zadanie realizowania charyzmatu Zjednoczenia, który Kościół uczynił własnym.

Dla osób, które nie ukończyły jeszcze osiemnastu lat, Krajowe Rady Koordynacyjne przygotowują właściwe etapy formacji, przed formalnym przyjęciem do Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.

Członkiem Zjednoczenia można zostać na dwa sposoby: jako osoba indywidualna lub przez przynależność do jednej ze wspólnot
Zjednoczenia.

Przyjęcie do Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego wymaga odpowiedniej formacji. Wszyscy członkowie Zjednoczenia uczestniczą w corocznym obrzędzie odnowienia aktu zaangażowania apostolskiego.

Szanując normy Kościoła katolickiego, mogą uczestniczyć w duchu, w życiu i w inicjatywach Zjednoczenia, jako współpracownicy:
a) chrześcijanie;
b) wyznawcy innych religii;
c) inni ludzie dobrej woli.

Członkowie indywidualni to osoby przyjęte formalnie do Zjednoczenia przez właściwą Krajową Radę Koordynacyjną, które nie należą do żadnej wspólnoty Zjednoczenia.

Formalne przyjęcie zakłada złożenie szczególnego aktu zaangażowania w apostolstwo powszechne Zjednoczenia.

Członkowie indywidualni, w celu uczestnictwa w życiu i apostolstwie Zjednoczenia oraz w trosce o rozwój własnego życia duchowego i osobistej formacji, współpracują z najbliższą Lokalną Radą Koordynacyjną. Dla realizacji tych celów mogą także zrzeszać się ze sobą.

Wspólnoty Zjednoczenia to te, które zostały założone przez św. Wincentego Pallottiego lub później zostały do niego przyjęte.

Św. Wincenty Pallotti założył w Zjednoczeniu i dla niego: Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego, Zgromadzenie Sióstr Apostolstwa Katolickiego, Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Apostolstwa Katolickiego. Członkowie tych wspólnot, które stanowią integralną część Zjednoczenia, mają za zadanie zapewnić jedność i skuteczność apostolską całego Zjednoczenia.

Zgodnie z normami regulującymi życie Zjednoczenia w przeszłości, zostały do niego agregowane inne wspólnoty ukonstytuowane później, inspirowane w szczególny sposób charyzmatem pallotyńskim. Członkowie tych wspólnot poświęcają się realizacji zadań Zjednoczenia w sposób całkowity lub na ile ich status i kondycja życiowa na to pozwalają.

Wspólnoty, powstałe z inspiracji pallotyńskiej lub te, które na pewnym etapie swego rozwoju utożsamiają się z duchem i posłannictwem św. Wincentego Pallottiego, mogą być przyjęte do Zjednoczenia przez Generalną Radę Koordynacyjną, jeśli są na prawie papieskim lub mają charakter międzynarodowy, albo też przez Krajowe Rady Koordynacyjne w pozostałych
przypadkach.

Przyjęcie do Zjednoczenia nie zmienia natury prawnej wspólnoty, jednak ich członkowie uczestniczą w apostolstwie Zjednoczenia.

Osoby, które przyłączają się do jednej ze wspólnot przynależących już do Zjednoczenia, zgodnie z przepisami własnej wspólnoty, są na mocy prawa przyjęte do Zjednoczenia.

Wszystkie wspólnoty Zjednoczenia są autonomiczne, a ich członkowie podlegają zarządzeniom własnych wspólnot, zachowując zawsze postanowienia Statutu Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.

 

Życie i apostolstwo Zjednoczenia nakłada na wszystkich członków obowiązek rzetelnej formacji wstępnej oraz permanentnej, aby mogli oni włączyć się w misję Chrystusa w Kościele i w świecie.

Formacja winna być priorytetem, gdyż domaga się tego misja Zjednoczenia oraz przygotowanie członków do współpracy z Bogiem i ze wszystkimi ludźmi dobrej woli.

Każdy członek jest odpowiedzialny za formację osobistą, aby mógł żyć pełnią swego powołania w Zjednoczeniu oraz jak najlepiej służyć Kościołowi i ludziom. Winien korzystać z pomocnych temu środków zarówno w Zjednoczeniu, jak też poza nim.

To na wspólnotach Zjednoczenia spoczywa przede wszystkim zadanie formacji wstępnej i permanentnej swoich członków. W tym celu wspólnoty korzystają z dostępnych pomocy zarówno w Zjednoczeniu, jak też poza nim.

Generalna Rada Koordynacyjna określa podstawowe zasady jedności formacji dla całego Zjednoczenia, ustala linie przewodnie i cele formacji.

Charyzmat Zjednoczenia, będący kościelnym wyrażeniem tego pierwotnego charyzmatu danego św. Wincentemu Pallottiemu, jest jednocześnie – tak jak sam Kościół – rzeczywistością widzialną i niewidzialną. Ten, kto przynaglony miłością Chrystusa wchodzi do rodziny Zjednoczenia, łączy się z nim osobiście i duchowo i zostaje wcielony do jego widzialnej struktury.

Z tego wynika dla każdego członka:
a) podstawowe prawo do osobistego uczestniczenia we wspólnej odpowiedzialności za Zjednoczenie;
b) podstawowy obowiązek do aktywnego włączania się we wszystkie wspólnotowe formy życia i apostolstwa Zjednoczenia, stosownie do własnego stanu i sytuacji życiowej.

W Zjednoczeniu wszyscy członkowie, o ile Statut Generalny ZAK nie postanawia inaczej, posiadają te same prawa i obowiązki.

Zasadniczo obowiązki członków są równocześnie ich prawami i jednocześnie obowiązkami i prawami samego Zjednoczenia. Należy do nich przede wszystkim zobowiązanie każdego członka do:
a) troski o rozwój własnych umiejętności ludzkich, duchowych i zawodowych, aby odpowiedzieć w Zjednoczeniu na wyzwania apostolskie Kościoła;
b) aktywnego włączenia się we własną wspólnotę;
c) pobudzania, stosownie do własnych możliwości, apostolskiego powołania wszystkich ludzi;
d) wspierania działań apostolskich Zjednoczenia w Kościele lokalnym, odpowiednio do własnego stanu i warunków życia;
e) zaangażowania się w szerzenie Zjednoczenia;
f) otwartości na bezinteresowne podejmowanie zadań w Zjednoczeniu i w Kościele lokalnym;
g) współpracy w zdobywaniu dóbr doczesnych, potrzebnych do apostolstwa Zjednoczenia;
h) uczestniczenia w corocznym obrzędzie odnowienia aktu zaangażowania w apostolstwo powszechne Zjednoczenia.

Wszyscy członkowie uczestniczą w dobrach duchowych Zjednoczenia.

Członkowie indywidualni, członkowie należący do jednej ze wspólnot Zjednoczenia oraz same wspólnoty przestają do niego należeć przez dobrowolne odejście lub na mocy decyzji kompetentnej władzy.

Wraz z opuszczeniem Zjednoczenia przez jedną z jego wspólnot, kończy się także przynależność wszystkich jej członków do samego Zjednoczenia.

Wydalenie ze Zjednoczenia winno być poprzedzone przynajmniej jednorazowym upomnieniem, zawierającym formalną zachętę do zaniechania niewłaściwego postępowania.

Członków indywidualnych, członków należących do wspólnot Zjednoczenia oraz same wspólnoty, po opuszczeniu Zjednoczenia można na nowo do niego przyjąć, jeżeli o to poproszą oraz jeżeli spełniają warunki określone w Statucie Generalnym ZAK.

 

część 10

 

Współpracownikami Zjednoczenia mogą być katolicy, którzy – nie podejmując w nim pełnienia szczególnych obowiązków – pragną
w jakiś sposób uczestniczyć w duchu i działalności Zjednoczenia.

Współpracownikami Zjednoczenia mogą być również chrześcijanie niekatolicy, którzy – zafascynowani Zjednoczeniem – podzielają jego ducha i zabiegają o realizację jego celów w takiej mierze, w jakiej pozwalają im na to różnice w wierze.

W relacjach z chrześcijanami innych Kościołów i ze wspólnotami kościelnymi, a także w całej działalności ekumenicznej, Zjednoczenie postępować będzie zgodnie z zasadami Kościoła katolickiego odnoszącymi się do dialogu ekumenicznego.

Współpracownikami Zjednoczenia mogą być również wyznawcy religii niechrześcijańskich, którym bliska jest jego duchowa tożsamość
lub jakaś szczególna cecha, albo też są nim zafascynowani, żyjąc w jakiś sposób jego duchem.

W relacjach z niechrześcijanami Zjednoczenie postępować będzie zgodnie z zasadami Kościoła katolickiego odnoszącymi się do dialogu międzyreligijnego.

Współpracownikami Zjednoczenia mogą być również ludzie dobrej woli, którzy, chociaż są niewierzący, cenią Zjednoczenie z racji jego duchowości lub jakiejś specyficznej cechy, i którzy – na ile to możliwe – chcą współuczestniczyć w jego
zadaniach.

W relacjach z takimi osobami Zjednoczenie postępować będzie zgodnie z zasadami Kościoła katolickiego, odnoszącymi się do współpracy
z ludźmi dobrej woli na rzecz promowania wartości ludzkich i chrześcijańskich.

Sposoby wszelkiej współpracy określa regulamin Krajowej Rady Koordynacyjnej ZAK. 


cdn.

za: www.zak-pallotti.pl

do góry